مداد رنگی ها

*  با جهان پدران به قدر فرسودگی می‌جنگیم و درست لحظاتی که فکر می‌کنیم  فاتح جنگیم خود را در شکل و شمایل پدرمان کشف می‌کنیم. با همان عادت‌ها، همان نگاه و اخم و خنده. همان صداها.

* خواب بزرگ

سال نو شد.مبارک.

 


*حمید رضا شکار سری

پاییز  ِ سختی بودی
بری که دیگه بر نگردی
بدو برو
آفرین

من متشکرم.
اصلا شاید بشه اینجوری گفت که آدما به دو دسته تقسیم میشن ...اونایی که میشه جلوشون چیپس و پنیر رو با دست خورد ...و بقیه.


*چقدر خوبه یه سری آدما توی زندگی من هستن که حرفامو میفهمن...الان که گیر آدمایی افتادم که حرفامو نمی فهمن میدونم موهبت بزرگیه...

* پلان اول :

همه عمرت، غرورت از یک قدم جلوتر بودنت باشد از دیگران. همه عمرت،غرورت از تحملت باشد در سختی ها. همه عمرت، غرورت از محبت بی شائبه‌ات باشد در دوست داشتن. همه عمرت، غرورت از بی پروا بودنت باشد در زندگی. همه عمرت، غرورت متفاوت بودنت باشد در کار کردن. همه عمرت، غرورت از دست گرفتن و تشویق دیگران باشد به حرکت، به جلو رفتن. همه عمرت، غرورت به ننالیدن باشد و محکم ایستادن، به خودت افتخار می‌کنی هی جلو می‌روی و لبخند می‌زنی و مقابل تمام سختی‌هایی که آوار می شود رویت، مقابل تمام شب‌های تاریک و تنهایی‌ات، مقابل تمام غریب ماندن حرف‌هایت، تمام خواسته‌های ِ خواسته نشده‌ات، چشم‌های نخوانده‌ات، حس‌های گم شده‌ات، آرامش نداشته‌ات…دلت را خوش می‌کنی به همین غرورت، به همین افتخارت .

غرورت که از دست می‌رود، افتخارت که له می‌شود، فقط فکر می‌کنی دیگر غرورت را نداری، فکر می‌کنی دیگر افتخاری نیست.
زمان که آرام آرام بگذرد می‌بینی حالا تو نشسته‌ای و دیگران جلو می‌روند و برات دست تکان می‌دهند، می‌بینی دیگر تاب ِ سختی برایت نمانده، دیگر نمی‌دانی چطور می‌توان مهر ورزید، دیگر شهامت نداری. می‌بینی خلاصه شده‌ای در کلیشه، می‌بینی حتی دلداری هم نمی‌توانی بدهی چه رسد به انگیزه حرکت، می‌بینی همه اوقاتت به گلایه می‌گذرد، نمی‌توانی لب بدوزی از تلخی.. می‌بینی تمام شدی.....

بعضی آدما زبرن...گوشه دارن..یهو می بینی یه لحظه باهاشون بودی ها ولی دستتُ برید...دلتُ شکست...حالا نه دلیلی...نه اتفاق خاصی...

فاجعه دقیقن همین است که چایی بریزم و زندگی‌ام را برای یک نفر دیگر تعریف کنم. آدم مگر خودش چه‌قدر می‌داند دارد چه‌کار می‌کند؟

*  بهنازمیم

گاهی که آدم با دانسته های جدید(جدید هم که نه، تکامل یافته تر توسط حرفای خاله زنکی دور میز)  اطرافشو مرور میکنه، می فهمه که خاک عالم ! چه ابله عظیمی بوده... و البته همچنان هست...
آدمیزاد مورد بحث باید خودشو دلداری بده و بگه که تقصیر اون نیست...خب تصورشُ هم نمی کرده که ناجورها ی بدجور (یه جور صفته مثلن) اینقدر آدمای عادی و معمولی باشن..حتی هنوزم که اون آدم (های) مذکور رو می بینم میگم واقعا یعنی این آدم اینجوریه؟ خب چرا به قیافش نمیاد؟ رفتارش هم به وحشتناکیه اعمالش نیست که آخه!

خدایا خودت ما رو حفظ کن از شر جونور ها ... ما که دیگه عقلمون نمی رسه به اضافه اون بلاهتِ دهه شصتی که خدمتتون عرض کردم.

            تا چند گویی ما و بس / کوته کن ای رعنا و بس / نه خود تویی زیبا و بس / ما نیز هم بد نیستیم


س- چه نتیجه ای میخوای بگیری ؟
ج - یه زمانهایی یه روزگارهایی هیچ وقت دیگه تکرار نمیشن....

میگن اینکه توقع داشته باشی، چون آدم خوبی هستی، دنیا باهات خوب رفتار کنه، مثل اینه که از یه گاو توقع داشته باشی چون گیاهخواری، بهت حمله نکنه!

* اینجا

در شروع n امین سال عمر به این نکته ایمان دارم :

همه آنچه که در زندگي آموخته‌ام در يک کلمه خلاصه مي‌شود: مي‌گذرد.

* رابرت فراست

استرس میگیرم....بدجور هم استرس می گیرم.

اینجوری فحش ندید.
به ناراحتی آدمها احترام بزارید.اجازه بدید یه کم غر بزنه..بدوبیراه بگه..غصه بخوره...عصبانی باشه.  بهش حق بدید که یه اینجور وقتایی, نخواد منطقی و فلسفی به دنیا نگاه کنه!

به عنوان یه درد کشیده عرض می کنم.

من  کلن دو روز در هفته زندگی واقعی دارم...پنج شنبه و جمعه....روزای دیگه در لحظه شماری ٍ رسیدن این دو روز میگذرن

دلم تنگ شده برای اینجا..آرشیو رو مرور کردم و واقعا از خوندن بعضی نوشته هام کیفور شدم! (بفرمایید نوشابه..اصلن امکان نداره؛اول شما) چی شد که ازینجا دور افتادم؟ میگن وبلاگنویس جماعت در دو حالت نمینویسه ..یا وقتی حالش خیلی خوبه یا وقتی حالش خیلی بده...ولی من واقعن هیچ کدوم ازینا نبودم..من فقط سرم شلوغ بود(از نوع بد) و بعدم که خلوت شد از بس تجربه های کسب شده زیاد بود و جاش ورم کرده بود! ده /بیست /سی/ چهل می کردم از کدوم بنویسم! یه مقداری هم نوشتم ولی بعدش کلن بی خیال شدمو گذاشتم همه چی ته نشین بشه...نتایجش حالا بعدها خودشو نشون میده!

ولی فعلن یکی از نتایجی که از همین وبلاگ بدست آوردم اینه که..کسی که از ناراحتی آدم دیگه ای خوشحال میشه از درجه انسانیت سقط شده است!...مواظب خوک های کثیف مجازستان باشید و برای آرامش روحشون ......دعا؟ صلوات؟ نخیر...حتی یه تف هم نفرستید .. به ما چه!

* حالا چرا تیتر روگذاشتم "بازگشت هانیکو"؟ نمی دونم! همینجوری نصف شبی یادش افتادم! یه استاد داشت که خوش تیپ بود و موهاش صاف و صوف ریخته بود توی صورتش و یه چشمش معلوم نبود ؟ ازین لحاظ هم هیچ شباهتی ندارم باهاش..استاد ما شبیه شرکه